Deze pagina is er één van een serie verslagen van onze reis naar het eiland Aneityum (republiek Vanuatu in de Stille Oceaan), het 5e ankerpunt van een wereldomvattend energie-grid in de vorm van de Akaija. We willen het eiland en de mensen leren kennen en hopelijk een antwoord vinden op de vraag: waarom Aneityum? Of all places.
Klik op deze link voor de eerste pagina van deze serie.

22 april 2012

Hallo allemaal,

Hier dan ons eerste echte verslag, van de heenreis en ons verblijf in Nieuw Zeeland.

We willen jullie graag deze reis zo goed mogelijk laten meebeleven, maar dat is niet altijd even makkelijk, en daar hebben we het volgende op bedacht…
Nodig tenminste 4 mensen uit en stap met hen in de auto.
Rij dan ’s morgens vroeg met volle tank naar een verlaten plek op de hei.
De voor-, achter- en linkerkant van de auto plak je helemaal dicht, zodat de deuren niet meer open kunnen. In het raam laat je 2 uitsparingen voor licht ter grootte van 10 x 20 cm. De rechterkant mag open blijven.
Zet de motor aan en leg een steen op het gaspedaal.
Vervolgens mag je gedurende 11 uur slechts 2x van je plek om naar het toilet te gaan, en je krijgt 2x een minimaaltijd aangeboden van de plaatselijke heikneuters.
Dat valt nog wel mee toch?
Dan krijgen jullie 14 uur de gelegenheid om in de volle regen de heide te bezichtigen, of te schuilen in de schaapskooi.
Voor het volgende traject blijkt 2 uur vertraging (auto was kapot, een reserveauto opgespoord), dus geniet nog 2 uur van het leven op de heide.
Nu het volgende traject: 10 uur met draaiende motor in de auto, 2 maaltijden + 2 toiletbezoeken.
Hèhè… eindelijk gearriveerd, denk je dan.
Nee… nu mogen jullie in 3 uur tijd naar een mooie lokatie toerijden en dàn is het toegestaan iets te slapen. Slaap onderweg per ongeluk meegekregen is meegenomen.
Oh, en vergeet niet af te rekenen voor deze geheel verzorgde vlucht.

Okay okay…. wij gingen naar Nieuw Zeeland en jullie zijn na 2 dagen amper verder gekomen. Dat motiveerde ons om vol te houden.
De tussenstop in Hongkong was erg regenachtig: het onweerde daar de ganse dag en daar hoort regen bij. Toch hebben we ons gedragen als daredevils en 2 geocaches gevonden. Wat je meestal ziet op de t.v. over Hongkong zijn ofwel de talloze wolkenkrabbers of anders de groene hoekige heuvels overal verspreid als eilanden in de haven. Nou, dat beeld klopt perfect: Een tropisch groen eilandparadijs, met in alle dalen wolkenkrabbers. Gewone huizen hebben we niet gezien, en zo op het oog vanuit de bus over de 10 of 15 kilometer die wij afgelegd hebben waren er maar 2 dingen: wolkenkrabbers en groene heuvels en eilanden. Vreemde combinatie.

Erg leuk was een contact op de luchthaven. Marianne moest even naar het toilet en ik, Wim, ging even zitten op een lege stoel tussen een stel wachtende mensen bij vlucht 123 naar bestemming Xyz. Bijna direct werd ik gefotografeerd en aangesproken door een chinees uitziende man tegenover mij. In zijn beste Engels probeerde hij: “You from where?”
Ik antwoordde: “Holland… Netherlands”.
Hij weer: “Which city capital?”
“Amsterdam”
Daarop volgde een leuk ‘gesprek’ met hartelijke blikken en korte teksten met rondom flitsende camera’s van medechinezen. Marianne kwam erbij en meer foto’s werden gemaakt. Ik had nog ergens wat chinees opgepikt: “Ni Hau”, ofwel goedendag. Dat viel in de smaak! Vermoedelijk waren dit een stel ‘echte’ Chinezen vanuit China, die via Hongkong eindelijk hun land tijdelijk mochten verlaten voor een reis naar Xyz.

Daarna volgde de vlucht van Hongkong naar Auckland in Nieuw Zeeland van nog eens 10 uur. Een interessante opmerking van 2 medereizigers tijdens de vlucht van Amsterdam naar Hongkong na onze opmerking dat we zouden overstappen op een vlucht naar Nieuw Zeeland. “Hoe lang is dat vliegen?” vroegen ze. En toen wij antwoordden dat dat nog eens 10 uur zou duren, merkten ze op: “O… wij dachten dat je hier al aan het eind van de wereld aangekomen was. Dat dat nog zoveel verder is!”

Nieuw Zeeland dan.
Daar wil iedereen wel heen, uiteraard. We hadden 100 Akaija’s bij ons en waren dus voorbereid op ‘gedoe’ bij de douane. Niet omdat we illegaal iets wilden smokkelen, maar de officiële weg kan omslachtig zijn en lang duren, en geld kosten. Maar niet dus… we konden gewoon verder: no worries mate!

Ten eerste hebben we een huurauto opgehaald. Ik had er al ervaring mee: links rijden en links schakelen, dus dat leverde (gelukkig) geen problemen op. De vermoeidheid gingen we te lijf met een flinke bak cappuccino. Het eerste dat we deden was een travel bug naar z’n lokatie aan de ‘andere kant’ van de wereld brengen…. We zijn enthousiaste schatzoekers en doen al jaren mee aan het spel ‘geocaching’, hetgeen zoveel wil zeggen dat mensen overal ter wereld elkaar de mooiste plekken laten zien door plastic doosjes met logboekjes te verstoppen die je dan moet zien te vinden. Soms kun je daarin reizende insecten (travel-bugs) verstoppen die een opdracht hebben meegekregen. De ouders van kleindochter Faya, Team GeoGems, hadden ons zo’n reislustige muskiet meegegeven (een gemstome) met ‘veel reizen en dan terug naar NL’ als opdracht, die in twee dagen tijd ruim 18000 kilometer kon bijschrijven. Zal die even zin hebben in een druppeltje bloed! Wat zouden ze opkijken als die travel bug over enkele dagen m.b.v. een ander team op weg naar deze luchthaven weer in Nederland aan komt zoemen met de woorden: “Zo… en wat gaan we nu doen?”
Op de foto zie je travelbug, met enkele echte collega’s (cicades?) van de vindplek.

Nieuw Zeeland dan. Eerste indrukken….
Moooiiiii!!!! Wauw… We zijn echt onder de indruk. En dat in het kwadraat.

De foto hierbij is best wel typisch voor dit deel van Nieuw Zeeland: water, wat kantige heuvels in de verte en grillige bomen. In dit gedeelte van Nieuw Zeeland heerst een subtropisch klimaat, dus de plantengroei is heel weelderig. De vulkanische geschiedenis van het land verklaart de typische heuvels. Het doet wat denken aan de Vulkaaneifel in Duitsland die ook erg mooi is. Alleen is dit geen meer, maar een zee-inham met zeer kalm water. Opvallend is dat alles net als in Australië (en vermoedelijk ook Amerika, maar daar zijn we nooit geweest) erg ruim is opgezet. Rijtjeshuizen en flats zoals in Nederland vind je hier niet. Kleine tuintjes ook niet. Er is ruimte en die ruimte wordt volop benut. De gezelligheid van kleine dorpskernen zoals je in heel Europa tegenkomt, vindt je hier echter ook niet. Zoiets ontstaat in de loop van de eeuwen en de Maori, de inheemse bewoners, hadden geen dorpen en steden zoals b.v. de Europeanen dat al vele honderden jaren hebben.

Door de vertraging moesten we het laatste deel naar Hahei (Hot Water Beach) op zo’n 200 km van Auckland over een kronkelige bergweg in het donker afleggen. Dat was geen probleem, alleen vroegen we ons op een bepaald moment af of we nu goed reden of niet. We hadden al tientallen kilometers geen borden meer gezien en dan ga je toch een keer twijfelen, en op zo’n moment na zo’n reis zit je dan niet rustig. Maar alles bleek in orde en we kwamen goed aan.
Marianne had al wat kunnen slapen tijdens de vluchten, maar dat was mij niet gegeven, en dus sliep ik die eerste nacht als een blok, ongebruikelijk voor mijn doen, maar heel welkom: ik was gelijk helemaal jetlag-vrij. Marianne had de volgende dag een dipje, maar is nu ook helemaal bij.

De volgende ochtend vroeg, met de zon boven de horizon, kon ik het niet laten de videocamera te pakken en alvast even naar het strand te lopen. Ik wist niet hoever dat precies lopen zou zijn omdat ik de zee niet kon zien, maar in de verte hoorde ik het geluid van een trein, dat bij nader inzien (die trein ging maar niet voorbij) de branding bleek te zijn, die een ander geluid maakt dan in Nederland.
Als typische Nederlander verwachtte ik dat zo’n populaire bestemming al vergeven zou zijn van de honden en mensen die door hen uitgelaten worden. Niet dus.
Honden laat je hier niet uit, niet aan de riem tenminste. Die regelen dat zelf wel. Weinig verkeer, weinig honden, dus waarom zou je? Dat zijn van die zaken waar je niet op bedacht bent. Ik had het strand dus voor mij alleen. Maagdelijk zand, totale rust en wederom: wauw!

Wat mij altijd heel blij maakt is het geluid van vogels. Nou is het hier najaar i.p.v. voorjaar, maar de vogels hier zitten daar niet mee. De merels wel (die zijn hier ook), die houden hun snavels in deze tijd, maar andere vogels zoals als Touies en Magpies zijn van de partij en je hoort ze overal lekker tekeergaan. Heel gezellig.

Later op de dag zijn we daarheen gegaan waar we hier voor kwamen: het verwarmde strand. Het heet hier tenslotte Hot Water Beach. Je zou kunnen denken aan een uit de kluiten gewassen vloerverwarming als je dit leest en in feite is dat ook zo. Nieuw Zeeland is vulkanisch van oorsprong, en op veel plekken vind je dat terug. Hier ergens onder de grond is het gesteente nog heel heet en kan de watertemperatuur oplopen tot boven de 200 graden.

Aan het strand komt dat water dan met een constante temperatuur van 64 graden aan de oppervlakte, met zo’n 10 tot 15 liter per seconde. Als je het ziet lijkt het niets: 1 klein bubbeltje op het strand. Overigens bevindt dat bubbeltje zich zo’n 10 meter achter de rots op een van de foto’s hierboven. De rotsen zijn redelijk onbeklimbaar (zeer scherp!), en als je de zee ziet, dan snap je dat je dus om die rotsen heen moet. Ofwel: wachten op laag tij, want dat is de enige makkelijke toegang. De bron ligt ook onder water bij vloed.
We hadden al een schep meegenomen, want het huisje (‘Auntie Dawn’s Place’… een aanrader!) levert dat er standaard bij. Wij dus vroeg erheen: dit willen we niet missen. Even zoeken en jawel… zodra het water even zakte kwam de bron boven water. Even testen met je blote voeten in het zand: AUW!!! Wat? Heet dus. Heel heet. Je kunt je eraan branden. Ongelooflijk. Goed kijkend zie je zelfs stoom van het waterstroompje afkomen.
Wat doe je dus, samen met al die andere mensen die hier op af komen? Precies dat wat normaal alleen kinderen doen terwijl de volwassenen meewarig toekijken: spelen met schepjes en emmers en handen om zandkastelen te bouwen, zodat het water buiten blijft en jij veilig in je verwarmde kasteel zit, iedereen in z’n eigen kasteel.
Kinderen hier? Jaaa… ze zijn er wel, maar niet veel.

Geweldig toch? Alleen is er een probleem: soms komt er een extra grote aanvalsgolf die je kasteel met de grond gelijk maakt. Een ander probleem is dat het heetwaterstroompje niet stopt als jouw badkasteel met een mooie mix van koud en heet water ‘op temperatuur’ is. Dan wordt het ineens bloedheet onder je achterste. (zie foto van Marianne: geen zonnebrand hier, maar waterbrand, of beide!)
Dammen bouwen dus. ‘Leave it to the Dutch!’, zeggen wij dus in alle overmoed. Ja… dammen bouwen is 1 ding, maar samen met 100 andere toeristen op 20 bij 20 meter verwarmd strand is ‘dammen bouwen’ niet zo simpel. De oplossing blijkt uiteindelijk toch heel simpel: samenwerken. Beter enkele grote badkuipen dan vele kleintjes. ‘Wij zijn Eén’ toch?

’s Avonds laat hebben we het nog eens dunnetjes overgedaan bij het volgende laagtii… in het donker dus!
Dachten we de enigen te zijn die dat deden en het strand voor ons alleen te hebben. Nou viel dat wel mee, er waren een paar anderen die het ook niet konden laten. Zo’n strand als dit is ’s nachts werkelijk ontzettend donker, heel prettig om dat mee te maken. De atmosfeer is hier rustig vanwege de weinige zendmasten en elektrische leidingen, en het uitzicht is rustig vanwege de weinige lichtjes die je ’s nachts ziet. Hoeveel invloed dat heeft merk je pas als die moderne invloeden er nauwelijks zijn. In de verte richting hete bron ‘liepen’ een paar zaklampjes en wij gingen dus daarheen. Geluid van de branding rechts houden en dan komt het wel goed.

Marianne had haar hoofdlampje bij zich en ik had m’n eigen kleine zaklampje meegenomen dat ik voor m’n verjaardag had gekregen. Nou… klein zaklampje ja, maar toen ik hem een aanklikte was het als als een auto met grootlicht: wauw, wat een zee van licht! Het hele strand baadde in een zee van licht, de branding was duidelijk waarneembaar en de rotsen in de verte waren prima te onderscheiden. En dat op slechts 2 penlights? Opmerking van Nieuw Zeelanders halverwege: “You’ve got some light there!”
(Yeah…leave it to the Dutch toch?)

Daarna was het niet zozeer deelnemen aan, maar lol hebben met degenen die hun schepjes hadden meegebracht. Eerst in het donker wachten tot we bij laagwater om de rots konden lopen. Die zaklamp kwam goed van pas toen. En daarna bijlichten tijdens het graven, en lekker met je voeten in het warme zand genieten.

De volgende dag hadden we een bezoek gepland aan de ‘Cathedral Cove’. Dat is een van Nieuw Zeelands fameuze locaties, waar vermoedelijk ook wel een film is opgenomen en waarvan je in alle toeristenfolders wel foto’s van terugvindt. Vroeg opstaan dus, anders wordt het te druk om te genieten.
We waren er op tijd. Eerst een uur lang lopen over een mooi bergpad naar de juiste baai en daar aangekomen was onze reactie er weer een van: wauw! Wat een waanzinnig mooie plek is dit.
Als je al iets voorstelt bij de Stille Zuidzee zoals vermoedelijk iedereen dat doet: mooi witte stranden, palmbomen, warme zon, spectaculaire uitzichten… nou dit er is een die er mag wezen. Kijk zelf maar op de volgende foto’s.

We hadden het strand om te beginnen bijna alleen en dat was geweldig. Zo kwam het letterlijk ‘binnen’. Je voelt je even helemaal verbonden met moeder Aarde, met al het moois dat ze te bieden heeft, en ervaart dit als een geweldig geschenk dat op je pad komt.
Ook dit strand, voorbij de Cove zeg maar, is bij vloed ontoegankelijk en het kan zelfs gevaarlijk zijn omdat de doorgang dan onder water ligt en je dus door de branding heen moet. Dat is niet zonder gevaar. Bovendien is het er achterliggende strand tot aan de rosten net onder water. Niet doen dus. We kwamen hier op het perfecte moment aan: eb, en vroeg genoeg voor de massa’s.

Later hoorden we dat dit strand in de zomer nogal een massa mensen aantrekt: met busladingen tegelijk worden ze op de parkeerplaats afgezet en  zelfs parkeren is dan een probleem. Leuk is het hier dan niet meer, niet voor ons tenminste die van rust en stilte houden.
Het mooie van dit strand is dat het zichzelf reinigt. Handig toch!

Later deze dag hebben we wat aan schatzoeken gedaan en dat bracht ons bij Cook’s Beach, ofwel daar waar Captain Cook landde, en waar Nieuw Zeeland ontdekt is door de blanken uit Europa.
Aziaten kwamen hier altijd al, Maori’s, en daarvoor de Waitaha, leefden hier al, maar Nieuw Zeeland is ‘officieel’  ontdekt in 1769 door Captain Cook. Klinkt mooi toch op je CV?
Hij had overigens een mooie baai uitgezocht om te landen. Dat had uiteraard met z’n schip en onbekende wateren te maken om veilig te kunnen ankeren, en deze baai en het water ervoor ziet er veilig uit. Mooi ook.
Ik zal later nog wel terug komen op dat ontdekken van de ontdekkingsreizigers. Het houdt me bezig, en het heeft ook iets met Aneityum te maken, met de reden waarom vooral de blanke mensen ergens heen gaan, op zoek naar avontuur uiteraard, maar ook op zoek naar rijkdommen. Wat motiveert mensen om nieuw land te ontdekken? Eén van die dingen is goud.
Auntie Dawn (zie foto, samen met haar man Joe), de eigenaresse van waar we nu zitten in Hot Water Beach, is een hele sympatieke vrouw en zij noemde op een bepaald moment dat hier vlakbij, vlakbij Cook’s Beach ook, goud gedolven wordt. Deze regio heet Corromàndel en in op vele plaatsen hier wordt goud gevonden. Niet in supergrote hoeveelheden, maar groot genoeg mensen, grote bedrijven dus van over de hele wereld aan te trekken, om mijnbouw te starten.
Niet iedereen in Corromandel is daar blij mee. Waarom zou je goud moeten delven? Het ligt er over 1000 jaar heus ook nog wel als wij het laten liggen. Wie wordt er beter van? Wat is de prijs die je ervoor betaalt, welke schade richt het aan aan het landschap, en aan de Aarde?
Ja… en hoor mij… een goudsmid…
Er rijden heel wat auto’s hier rond met een sticker op hun bumper: No Mining in Corromandel!
Een actueel en hot politiek item dus hier.
Maar zoals gezegd… ik kom hier nog op terug.

Bedtijd hier. Jullie leven 10 achter achterop, al leef je altijd in het nu natuurlijk. Terwijl het hier tegen middernacht loopt hebben jullie net je lunch achter de kiezen: dan snap je het beter.
Morgen terug naar Auckland, nog 1 nachtje NZ en dan naar Vanuatu. Een paar dagen later naar Aneityum, maar voor die tijd komt er (hopelijk) nog een update van ons voordat we een stilte inlassen, wegens ‘omstandigheden’ zullen we maar zeggen: geen internet op veel eilanden in de Stille Zuidzee.

Voor nu… geniet van de dag.

Liefs en groeten van ons tweetjes.

Wim en Marianne

Lees ook de andere verslagen van onze reis Akaija goes Gaia, naar Aneityum in de Stille Zuidzee

1 Voorbereidingen
2 Nieuw Zeeland in 3 dagen
3 Vanuatu: Eerste Indrukken
4 Het Belang van Aneityum
5 Digitale Postkaart uit Vanuatu
6 Expeditie Rubenson
7 Mount Doom en de Blue Mountains