Deze pagina is er één van een serie verslagen van onze reis naar het eiland Aneityum (republiek Vanuatu in de Stille Oceaan), het 5e ankerpunt van een wereldomvattend energie-grid in de vorm van de Akaija. We willen het eiland en de mensen leren kennen en hopelijk een antwoord vinden op de vraag: waarom Aneityum? Of all places.
Klik op deze link voor de eerste pagina van deze serie.

>>>>>>>>

Hallo Allemaal,
Eindelijk… we zijn weer in de lucht na 3 weken radio-stilte. We hadden geen internet, en vaak zelfs geen electriciteit, want we waren echt ver weg.

Laten we gelijk beginnen met de hamvraag: Is onze Akaija-missie geslaagd?
… laten we nog even wachten met het antwoord :-))

De vlucht naar Aneityum: wat een geweldig gevoel geeft het je als je jaren continu gewerkt hebt aan het Akaija-project, dat alles met Aneityum te maken heeft, en tenslotte zie je dat eiland in z’n geheel door het raampje van het vliegtuig liggen. En een paar minuten later land je dan op een grasstrip op een atol vlak voor de kust van het  hoofdeiland.

Na aankomst op Aneityum zelf was het slechts honderd meter wandelen naar ons onderkomen. De zuidelijke baai van Aneityum (op de foto in de verte) is waar het belangrijkste dorp ligt: Anelcouhat. Denk daarbij aan een verzameling hutten en huisjes en wandelpaden er tussen in, want auto’s zijn daar niet. We liepen achter het schoolgebouw langs, naast de ruïnes van wat eens de grootste missiekerk van het zuidelijk halfrond is geweest, naar het guesthouse van de school, dat al in gereedheid gebracht was.

Binnen, na enkele minuten al, ontmoetten we de enige juiste persoon: Ruben, een van de storytellers op dit eiland, de man die ik hoopte te spreken te krijgen, al meer dan een jaar geleden. Het is toch niet geloven! Bovendien is hij ook een ‘holy man’, iemand die de oude tradities van (groot)vader op zoon heeft meegekregen. Ruben is de holy man van het ‘zuiden’. We hebben hem leren kennen als ‘Ruben’, maar de naam die hem gegeven is, is Neriam Tamathui, en zo wil hij graag gekend worden. Voor de leesbaarheid in het Nederlands houden we het echter nu bij ‘Ruben’.

Een van de allereerste vragen die Ruben ons stelde was een hele gevoelige: “Hoe Christelijk zijn jullie?”
Het antwoord daarop dat we daarop zouden geven kon het verschil maken of we al dan niet geaccepteerd zouden worden of niet. Geheel naar waarheid antwoordde ik: “We verwerpen niet alles dat dat in de kerk verteld wordt… maar we accepteren ook niet alles.”
Een politicus had het niet beter kunnen verwoorden. Hij begon te lachen en het ijs was gebroken.

We vertelden ons verhaal over de Akaija aan hem en Jonathan (Jona), de administrateur van de school. Let wel: we waren amper 10 minuten binnen, hooguit 15 minuten op het eiland. Dat had een reden die we pas achteraf leerden: een verhaal als dit moet binnen aan de juiste persoon verteld worden voordat de boodschappers naar buiten gaan. Dat heeft met kastom (custom, traditie) te maken. Gaat het niet op deze manier, dan volg je niet de juiste weg, en kan er iets ontaarden en juist met onze boodschap wil je dat beslist niet. Via Ruben komt het dan ter ore van de chiefs en mensen die ervan moeten weten, en wordt het verhaal op de juiste manier gebracht, verspreid, op waarde geschat en al dan niet geaccepteerd of afgewezen.

Ik sla nu even onze eerste indrukken over om jullie eerst iets duidelijk te maken dat zó complex is dat het een studie op zich vereist, maar dat werkelijk alles te maken heeft met de Akaija.

Eén van de allereerste vragen die Ruben ons stelde was een hele belangrijke en het antwoord dat we daarop zouden geven kon het hele Akaija-project maken of breken: “How Christian are you?” (Hoe christelijk zijn jullie?). Voor die vraag waren we reeds lang beducht, want we waren maanden geleden dringend gewaarschuwd door een vrouw wiens familid dominee is op Vanuatu om heel voorzichtig te zijn, omdat Vanuatu als geheel erg christelijk is.
We wisten op dat moment niet waar Ruben precies en stond ik kleedde m’n antwoord zorgvuldig in en als een politicus antwoordde ik: “We verwerpen niet alles dat in het christelijk geloof verteld wordt… maar we accepteren ook niet alles.”
Dat was naar waarheid en toch kun je er alle kanten mee uit. Hij te lachen en het ijs was gebroken.

Het is dus werkelijk fantatisch dat we juist hem als eerste ontmoetten. Wat blijkt nu… er is al langere tijd sprake van bepaalde, sluipende veranderingen op dit eiland die met de westerse invloeden te maken hebben. Het gevaarlijkste aspect hiervan is dat ‘men’ vanuit de regering probeert hier een bestuurssysteem op te zetten naar westers model.

De basis in het leven op dit eiland is werkelijk ‘Wij’. De mensen zijn open naar elkaar, leven zo vrij, dat men zelfs in staat zou zijn met elkaars partner te leven, in de wetenschap dat het goed is. Niet dat dat gebeurt (hoewel, dat weten we niet), maar we hoorden dit vertellen door Richard, die reeds ingewijd is in het Akaija verhaal. (Hij is de zoon van de andere holy man, die van het noorden).
De vriendelijkheid tussen de mensen hier is zo duidelijk dat je je hier helemaal veilig voelt. We kunnen de deur van ons onderkomen gewoon openlaten. Niemand zal het in z’n hoofd halen iets weg te nemen. We hoorden van zeezeilers dat dit opmerkelijk is, want zij zijn reeds op vele eilanden in de Pacific geweest en moesten soms zelfs hun boot dag en nacht bewaken.
Er is sprake geweest van verkoop van Mystery Island, dat nu onbewoond is, maar dat bij Aneityum behoort. Bepaalde mensen van buiten Aneityum zagen het wel zitten om hier een toeristisch paradijsje van te maken, met mooie bungalows voor toeristen. En inderdaad… vanuit commercieel oogpunt is Mystery Island een buitengewoon mooie lokatie. Maar je haalt dan wel iets naar je toe dat grote gevolgen heeft. Eenmaal verkocht zou het maar zo kunnen dat het eiland t.z.t. overgenomen wordt door nog grotere projectontwikkelaars en dan is de bouw van een hotel niet ondenkbaar. Geweldig toch? Massa’s toeristen komen naar Aneityum, brengen deviezen hier naar toe. Je ziet het zo voor je: zeilbootjes voor de kust, speedboten, jetski’s, snorkelaars en toeristen die tegen betaling een parasol met een paar vierkante meter strand huren om de hele dag zonnebrand op hun lijf te smeren. In Anelcouhat kan een boulevard aangelegd worden met casino’s, nachtclubs, bars en restaurants. Mystery Five O.

De mensen van Aneityum hebben hier gezamenlijk hun veto over uitgesproken: geen verkoop van land, niet van Mystery Island, en ook niet van grond van Aneityum zelf. Want… grond kun je niet kopen. Herinner je je nog de speech van Chief Seattle? Hij sprak over de blanke hebzucht om grond van de indianen te kopen en zijn antwoord daarop was zoiets als ‘Hoe kun je de grond bezitten? Hoe kun je de sprankeling van verre uitzichten verkopen? Wij zijn deel van dit land.”
De grond op dit eiland is niet in bezit van wie dan ook. De mensen wonen hier en bouwen een huis ergens wanneer de regiochief daar toestemming voor geeft.
Wat via gelddonaties van Nieuw Zeeland en Australië geprobeerd werd te bereiken was het volgende… Er werd en wordt veel geld gepompt in Vanuatu, ook voor Aneityum dus. Op een bepaalde dag kwamen er functionarissen die op Aneityum grenzen wilden bepalen, een kadaster-systeem opzetten. Wat zijn de grenzen van een dorp? Waar begint de volgende regio, en wie wordt er vervolgens aangewezen om die regio te besturen?
Dat was een van de verborgen agenda’s achter het geld. Dit is een grond-eigendoms-model, en het lijkt prima in orde. Niets mis mee toch? Maar net op tijd doorzagen de chiefs van Aneityum de bedoeling erachter. De regio-bestuurders zouden dan onafhankelijk van elkaar contact hebben met hogere overheden, geld ontvangen of afspraken maken over het beheer van hun gebied. Zou er iets waardevols gevonden of gepland worden in een bepaalde regio, dan zou de rest van het eiland daar niets meer over te vertellen hebben. En de macht wordt zo van het volk overgeheveld naar een overheid die van buitenaf het eiland bestuurt. Voor de geldschieters uit het buitenland die de overheid met dat geld kunnen manipuleren, heel handig, want ze hebben te maken met een beperkt gezag dat makkelijk te besturen is.
Ik weet dat vanuit het Westen vele middelen toegepast worden om derde-wereld landen te overheersen, maar deze ‘verdeel en heers’-truck kende ik nog niet.

Er bestaat een bepaalde bestuurs-structuur op dit eiland die uniek is voor Vanuatu. Het eiland is ingedeeld in de vorm van het Great-Circle knooppunt van de Akaija…
Ja, dat lees je goed. Ruben heeft voor ons de indeling van Aneityum getekend, met de verschillende regio’s, waar de chiefs of opperhoofden zich bevinden, en hoe via hen het bestuur verdeeld wordt naar de bevolking toe. Die indeling is heel bijzonder en gek genoeg zie je daar een symbool ontstaan dat opvallend veel overeenkomst heeft met de great-circle-knooppunten waar Aneityum er 1 van is. Zie rechts.

We vroegen hoe Aneityum ligt, waar het Noorden is, in de hoop dat de Akaija-Iloa en Aneityum’s indeling over elkaar vallen, en zelfs die uitlijning blijkt precies te kloppen. Ruben tekende dit model vanuit zijn hoofd, en pas nadien zagen we plotseling de overeenkomst met Great-Circle-knooppunt. Gezien alle andere ‘toevalligheden’ in de afgelopen jaren weet ik dat ons hier belangrijks getoond wordt dat duidt op een groter geheel, maar hoe dat in elkaar zit zal in de toekomst hopelijk duidelijker worden.

Dat waar we mee aankomen, de Akaija en de boodschap erachter, heeft zoveel indruk gemaakt op de mensen met we nu in contact zijn dat Ruben nu bezig is de verschillende chiefs te benaderen en over ons te vertellen. Deze mensen krijgen de beschrijving van de Akaija te lezen, en ook de folder met veel plaatjes waarbij Aneityum centraal staat, waarbij Gaia’s Ring of Oneness (de Great Circle) in het kort uitgelegd wordt. Die folder heb ik op aanraden van mijn moeder in elkaar geflanst vlak voordat we vertrokken. Plaatjes zijn sneller te begrijpen tenslotte. Die komt nu uitstekend van pas. Geweldig idee. Thanks ma :-) !
We snappen nu waarom het in het verleden zovaak fout gegaan is bij contacten tussen blanken en de inheemse bevolkingsgroepen (tribes) overal ter wereld, ook op Aneityum. Je kent vast wel een oude film of boek (neem b.v. Daktari) waarbij de lokale  medicijnman gepasseerd wordt door een blanke onderzoeker die bepaalde dingen op eigen houtje gaat ‘doen’, wat dat dan ook is. Zo’n situatie speelt hier ook. We begrijpen nu waarom er op Aneityum geen geocaches liggen. Dat doe je gewoon niet! Blanke bezoekers komen in principe al niet verder dan Mystery Island, en de paar die wel verder komen blijven in het algemeen in Anelcouhat. Uit jezelf het binnenland intrekken over de smalle paadjes wordt opgemerkt en indien daar geen toestemming voor gegeven is door de betreffende chief, dan gaat er iets fout in de verstandhouding.

Ruben weet dat uiteraard en hij heeft ons aangeraden met (bijna) niemand te praten over de Akaija, totdat hij de juiste mensen heeft voorbereid en geïnformeerd. Hij volgt de weg die je moet afleggen om iets voor elkaar te krijgen. In elk stadium kan een chief ‘nee’ zeggen en dan stopt het daar. Tot zover is dat nog niet gebeurd en dat op zich vinden wij heel bijzonder. De bedoeling is dat we volgende week met Ruben en Richard in een boot met de klok mee om het eiland varen (je rechterschouder hoort naar het eiland te wijzen als je erom heen vaart) en verschillende plekken gaan bezoeken die van belang zijn voor ons begrip van dit eiland.

Onderwijl is er natuurlijk wel een geruchtencircuit op gang gekomen. Ruben en Richard vertellen tijdens de dagenlange(!) gesprekken met ons soms terloops dat mensen vragen beginnen te stellen: Wat moeten die twee daar? Waarom praten ze hele tijd met Ruben?
Nieuwsgierigheid dus, en ook wat wantrouwigheid. Ruben is tenslotte wel een storyteller en een holy man, en staat daarom in hoog aanzien. Dit nieuws is dus echt als een bom ingeslagen, maar Ruben zorgt ervoor dat die bom geen verwoestend gat achterlaat, maar op gepaste wijze zijn energie afstaat.

Al vele malen hebben we horen vertellen dat we precies op het juiste moment komen. Volgende maand namelijk gaat Ruben het hele eiland rond om iets in gang te zetten dat sinds de komst van de blanken 170 jaar geleden afgebroken of verdwenen is. Het bestuurssysteem moet weer hersteld worden. Dat is nu weliswaar functioneel, maar de regio’s zijn ontvolkt en het merendeel van de mensen woont in Anelcouhat. Nu de bevolking eindelijk weer groeit (inmiddels meer dan 1000 zielen) moeten de mensen van de diverse tribes die nu allemaal in Anelcouhat wonen horen weer in hun eigen regio’s gaan wonen. Maar dan moeten ze dat wel willen en de chiefs moeten daar toestemming voor geven. Dan wordt het eiland weer op de juiste manier bevolkt. En dat heeft weer effect op de energie van het eiland voor de mensen.

Dat klinkt zweverig, maar laat ik dit uitleggen. Het is kort gezegd: toegepaste Heilige Geometrie. In het groot is Aneityum verdeeld volgens een bepaald patroon, dat past in de energielijnen van de Akaija-Iloa. Dat patroon is het bestuurssysteem van Aneityum. Het heeft daarnaast ruwweg de vorm van een soort boot. Diezelfde vorm is weer terug te vinden in de opbouw van elk dorp, dat in diezelfde vorm is opgezet. Op nog kleinere schaal vindt je die indeling terug in de traditionele huizen, niet als bootvorm, maar dan in de opbouw van de belangrijkste steunlatten en hoekpalen. Diezelfde bootvorm wordt ook weer gebruikt tijdens ceremonies, als er b.v. een overeenkomst bezegeld wordt, en de partijen drinken dan uit deze kom in de vorm van de boot.
Dat mechanisme, van groot naar klein, heeft een bepaalde naam die ik nu niet weet, maar ik weet wel dat op deze manier de energie van het universum trapsgewijs naar de mensen toe wordt gebracht in alle aspecten van het leven. Door in het klein a.h.w. het universum na te bouwen ontstaat er resonantie mèt het universum. Tenslotte is ons lichaam ook een weerspiegeling van het universum. Lees daarvoor, mocht je geïnteresseerd zijn, Drunvalo Melchizedeks boeken ‘Geometrie van de Schepping’.

Omdat wij dit herkenden en in een groter verband weten te plaatsen, konden we Ruben en ook andere mensen inlichten over het belang hiervan. Er komen namelijk steeds meer huizen naar westers model: vierkant frame van hout met houten, stenen of golfplaten muren en dak. Die vierkantie vorm is gebaseerd op commerciële (efficiëncy) redenen, omdat dat makkelijker bouwen is, en dat hebben we weer geleerd van de Romeinen die op hun beurt die ideëen weer van een andere bron hebben, maar laat ik daar nu verder niet op ingaan. De mensen die eerst in een traditioneel huis woonden voelden zich in de nieuwe behuizing niet zo goed als voorheen, maar snapten niet waardoor dat kwam. Ik had ditzelfde verschijnsel al gelezen in het boek ‘Black Elk Speaks’, waarbij deze Indiaanse heilige man over hetzelfde klaagde: de westerse huizen halen onze kracht bij ons weg. De Indiaanse wigwams (al is dat slechts één van de indiaanse bouwvormen) en hun dorpen doen nl. hetzelfde: ze werden gebouwd volgens universele wetten, waardoor ze leven-gevend zijn. Westerse huizen doen dat niet, maar nu, met de komst van Feng Shui, begint dat weer terug te komen.
Het probleem alleen is dat de mensen op Aneityum deze kennis voor een deel zijn kwijtgeraakt en niet meer precies weten waarom ze dingen op een bepaalde manier doen, wat het belang ervan is. Ze draaien dus op automatische piloot, en zolang ze dat blijven doen zijn ze kwetsbaar. Al lijkt het erop dat Aneityum minder kwetsbaar is dan vele andere derde wereld (ei)landen. En al weten wij het uiteraard ook niet precies, toch kunnen we ze een zetje in de richting van het herontdekken van hun eigen roots geven, juist omdat deze kennis in het Westen nu weer aan het terugkomen is. De Akaija komt werkelijk als geroepen.

Dat herstellen van het oude bestuurssysteem is een delikate kwestie die al 26 jaar voorbereid is. De druk van de westerse invloeden zoals moderne bestuurssystemen is nu zo groot dat dit niet langer kan wachten. Het kan dan verschillende kanten uitgaan, een geheel westerse richting, of een meer op de oude leest geschoeide richting, of… en dat is Ruben’s plan: het beste van 2 werelden met elkaar combineren.

De complicerende factor hierbij is het christelijk geloof, dat westers georiënteerd is.
Laat ik dat verder uitleggen.
Het christendom zoals wij dat kennen in Europa is totaal tegen spirituele zaken. Helderziendheid, hekserij, en uiteraard ook symbolen zoals het pentagram, zijn taboe. De missionarissen hier moesten het een ander accepteren, of ze beschouwen dat als een meerjaren plan zo van ‘dat krijgen we er later nog wel uit’.
Dat leven met de spirits is hier helemaal niet uitgeroeid. Het is totaal geïntegreerd in hun leefwijze. Er zijn zelfs afspraken over gemaakt. Er mocht b.v. een kerk gebouwd worden (we wonen pal naast de ruïnes ervan). Maar die kerk is tot 3x toe afgebrand. Waarom? Wel, de afspraak was dat zij hun traditionele bestuurssysteem en overige tradities mochten behouden. De kerkbestuurders gingen daarmee akkoord, maar leefden er niet naar en probeerden mensen op allerlei manieren van de tradities af te brengen. Ergo… de kerk brandde tot 3x toe af. Vandaar dus: het pentagram baart niemand hier zorgen, ook de christelijke mensen niet. Dat is in Nederland en zeker in Duitsland wel anders.

Vanuit die achtergrond maakt juist het feit dat Linda, als spirit zeg maar, de Akaija heeft doorgegeven, op de mensen veel indruk. Dat is belangrijk voor hen. Het is doorgegeven door de spirits, de voorouders. Niet dat ik Linda als een voorouder zie natuurlijk (voelt ze zich nog ouder dan dat ze al deed :-) , maar je begrijpt me wel.

Niet iedereen zal weten waar ik het over heb als ik de leefwijze van Anastasia erbij haal. Anastasia is een vrouw die door de Russische schrijver Vladimir Megre beschreven wordt als een soort lerares voor het mensenras. Zij leert dat als je als mens een werkelijke thuisbasis hebt, een stukje Aarde waar jij bent geboren en opgegroeid, dat dus helemaal verbonden is met jou, en als je geboren wordt vanuit liefde, en in liefde wordt grootgebracht, waarbij er in alles harmonie is met de natuur, dan kun je je totale kracht ontplooien, dat waartoe de Mens bij geboorterecht in staat zou moeten zijn, maar waar wij in het Westen maar een fractie van benutten. Dan is een kind ook veel sneller volwassen en veel intelligenter, waarbij de intelligentie verbonden is met het hart. En juist dat ontbreekt in het westen.
Welnu… het lijkt erop dat deze mensen dit ‘leven’. Ik vertelde Ruben hierover en hij begon te lachen en te knikken. Hij had nog nooit van Anastasia gehoord, maar begreep direct wat ik probeerde uit te leggen. Die ‘kracht’ snapt hij ook en hij is daar altijd mee bezig. “Ja, zo is het,” liet hij weten. De mensen op Aneityum hebben hun eigen grond, leven met de natuur, hebben liefde voor elkaar en vertrouwen elkaar, en voelen zich hier helemaal thuis. Als de kinderen naar school geweest zijn en ze voor hoger onderwijs naar Port Vila gaan, dan keren ze vaak weer terug naar Aneityum, omdat dit eiland hun thuis is. Vaak is dat anders in derde wereld landen, en verdwijnen de intelligenste mensen naar elders, waar ze meer kunnen verdienen.

Aneityum is binnen Vanuatu heel belangrijk, en we begrijpen nu waarom. Weet je trouwens dat Vanuatu bijna ‘Akaija Umaj’ had geheten? Toen de soevereiniteit in 1980 een feit werd moest er een naam komen. ‘Akaija’, met ‘wij allemaal’ en Umaj (‘van ons’) als betekenis was de kandidaat, maar uiteindelijk werd er gekozen voor een aantal letters die afkortingen zijn. Gelukkig is het wij-gevoel toch in het volkslied gekomen met ‘Yumi yumi yumi’.

Belevenissen
Natuurlijk willen jullie ook iets van onze belevenissen horen.
We zijn even helemaal terug naar basics. Laat ik teruggaan naar het moment dat Ruben ons kwam uithoren over de Akaija net nadat we aangekomen waren…

Terwijl Ruben even weg was om na te denken en het eerste nieuws ergens te vertellen, overlegden we met onze buurman over het eten. Ons onderkomen is namelijk nogal… basic. Een onnadenkende toerist zou makkelijk kunnen roepen ‘wat een  donker hok… moet ik hierin slapen?’ Maar goed kijkend was het juist met heel veel liefde aan kant gemaakt en opgeruimd. Wat staat er dan zoal: nou, een plank langs de muur, laag bij de grond met een potje suiker, zout, 2 borden, bestek. Daarnaast een grote plastic karaf met water, een gasstelletje een houten tafel en stoelen. Een bosje vers geplukte bloemen op tafel maken het heel gezellig en warm. De ramen zijn houten luiken die met een losse stok opengehouden kunnen worden en 2 slaapkamertjes met houten bedden en, gelukkig, muskietengaas. We moeten dus zelf koken. Maar wat dan? Aelankaebis is het Bislama-woord voor eiland-groente, dat van alles kan zijn.

Onze buurman Jona neemt ons mee de tuin in en legt uit wat we kunnen plukken en hoe we het klaar kunnen maken. Even onderdompelen in een dun laagje kokend water. Goed… moet kunnen toch? Maar dan hebben een soort groffe spinazie. En de rest dan? Dat is er niet. Waar plukken we dat? Boter, melk, kruiden, brood, koekjes, al die westerse dingen die hier kennelijk niet zo heel gewoon zijn, zijn hier niet. Brood is hier geen normaal eten.
Jonathan neemt ons mee naar de plaatselijke ‘shop’… Straten hebben ze hier niet. Auto’s ontbreken hier, dus de straten zijn paadjes waar mensen lopen, die mogelijk een paar jaar later anders lopen. Die paadjes volgen de ruimte tussen de huizen, die vaak van natuurlijke materialen gemaakt zijn, en als zo’n huis verdwijnt, verlegt het wandelpad z’n route, omdat dat korter is. Dat is de natuurlijke gang van zaken. Iets dat wij totaal vergeten zijn. De ‘shop’ is ook wat basic… een luikje met daarachter een donker hok, waar bij nader inzien vaag wat importrijst uit China, en crackers en uien en zo nog een paar zaken te zien zijn. We rekenen af met wat Vatu-biljetten, en alles wordt in een vaker gebruikt kartonnen doosje gestopt, wordt er vervolgens weer uitgehaald en heel rustig opnieuw ingedeeld. Wederom kan het deksel niet dicht. Hadden wij ook al bedacht, maar vooral niet mee bemoeien, we willen niemand beledigen. Dan maar zo, en het doosje gaat onder de arm mee.
Nu hadden we uien, aelankaebis (verbasterd ‘island cabbage’)… en rijst. O ja… en superdroge ontbijtcrackers. Misschien was er wel meer in die shop, maar je spreekt de taal niet, kunt niet zien wat er ligt, er staat iemand op je te wachten en je voelt je vreselijk opgelaten. Kennen jullie dat gevoel niet? De rest was er niet, of hadden we niet bedacht dat we ook nodig konden hebben. Dit overviel ons nogal… vanwege die plotselinge overboeking. Wisten wij veel wat ons zou overkomen, waar we in terecht zouden komen. We wisten wel dat het basic zou zijn, maar deze onverwachte wending maakte het allemaal alles wel héél basic. Maar we hadden ons geestelijk goed voorbereid, en waren en zijn bereid ons totaal aan te passen, in alles mee te gaan, en gewoon wel zien waar we uitkomen. Bij nader inzien maar goed ook, want met zekerheid zullen een heleboel mensen gillend weglopen, verlangend naar luxe, westerse verwennerij en al was dies meer zij.
De rijst was zo gekookt op het gasstel en een paar blaadjes van de ailankaebis hadden we ook zo ondergedompeld in kokend water. Maar te lang ondergedompeld, want sommige waren al slijmerig geworden. Zó snel dus. En terwijl de rijst op staat komt Ruben binnenwandelen. Hij had nagedacht over alles dat we hadden verteld en getoond, en was kennelijk tot de conclusie gekomen dat wij te vertrouwen zijn en dat het verhaal van de Akaija klopt…
Vervolgens ontstaat er een gesprek dat zo interessant is voor ons alledrie dat ik na een half uurtje het gas maar uitdraai. Uren later, als Ruben weg is, proberen we nog iets in elkaar te draaien met wat we hebben: uien, rijst en overgare koude aelancaebis. Ach… honger maakt rauwe bonen zoet. Een paar koekjes van thuis opgediept uit de rugzak erbij…
Kamperen kende ik wel, maar kamperen in de tropen zonder daarop voorbereid te zijn is toch anders. Het is een rare mix van rimboe-lifestyle en westerse luxe. Zonnepanelen geven een beetje licht, net genoeg ook om de laptop soms op te laden, of de zekering te laten klappen :-). Een muskietennet over het bed komt goed van pas. Muskieten zijn hier de echte plaagbeesten. Gelukkig is hier geen malaria. Het probleem alleen is dat, mocht hier malaria uitbreken, de hele bevolking van Aneityum zou uitsterven. Giftige spinnen en slangen heb je hier gelukkig niet. Wel akelig grote motten die plotseling je hut komen binnenvliegen en een enorm metalig geluid maken en overal tegen aan knallen. Lange voelsprieten. Marianne zag de eerste gelukkig niet en ik kon er zo hoog niet bij, dus  liet hem maar zitten en zei  niets. Ik vermoed dat de megamot via het dak bij onze buurtjes terecht is gekomen, want een uurtje later hoorde ik de buurman ineens enkele keiharde klappen geven tegen het dak, toen tegen de wand en tenslotte op de grond. De deur ging open, het geluid van een bezem en dat was dat. Megamot over en uit.
Marianne wordt helemaal lek geprikt door de muskieten en ander tuig dat hier rondzweeft. De bulten zijn groot, maar gelukkig kan ze er redelijk goed mee overweg. Ik merk er niet al teveel van, een paar bultjes, verder niet. Mijn probleem is dat ik niet tegen het eten van hier kan. Wel tegen het fruit, maar niet tegen alles dat uit de aarde komt, zoals tarot en maniok. Zal ook wel een reden hebben.

De volgende ochtend: douchen. We hadden verwacht een emmer met gaatjes boven ons aan te treffen. Dat leek ons al vrij basic. Niet dus. Buiten is een optrekje van wat golfplaten en een dunne doek als deur. Op de grond ligt scherp koraalgrind. Er hangt 1 emmer aan de muur en staan 2 emmers op een betonblokje op het grind en er is een waslijn. Er is ook een plastic bekertje. Erg handig. Ergens op het grasveld buiten is een kraan. Ofwel… doe je best, je komt er vast wel uit.
Ondertussen is de school begonnen. We zitten tenslotte achter de school in het guesthouse, maar vanuit de ramen hebben de kinderen prima uitzicht over het grasveld en dus ook op de ‘douchecabine’. Ben benieuwd wat Gamma hiervoor rekent. Ze zijn aan het zingen en in een andere klas wordt de tafel van 8 opgezegd in het Aneityumees. Of is het de tafel van 9? Geen idee. Vanuit de douche kunnen wij de school prima zien door het kleed heen. Zouden de leerlingen ons ook zien? Enfin… niet op letten. Ook niet letten op het scherpe grind onder je voetzolen en de volgende keer sandalen aandoen.
Net nadat we klaar zijn komt Ruben ons opzoeken. Ontbijten doen we dus niet aan… geen tijd voor. Ruben heeft zoveel te vertellen en te vragen dat we nergens meer aan toe komen.

Kort gezegd komt het erop neer dat Aneityum enkele interessante lokaties herbergt die wellicht met de Akaija te maken hebben: heilige plekken. Op dit moment kunnen er hier verder niet op ingaan. Dat komt later, misschien. Hij wil ons er een aantal van laten zien waar we dan een aantal dagen voor van huis zullen zijn. Deels per boot, deels te voet, deels langs het strand, deels de bergen in. Het wordt dan overnachten op het strand of in een traditioneel dorp. De toestemming voor het bezoeken van de verschillende sites moest eerst komen van de chiefs, maar dat is intussen geregeld en terwijl ik dit schrijf zijn we voorbereid om de volgende ochtend op stap te gaan. Er zijn afspraken gemaakt, benzine geregeld, voorraden ingeslagen en plannen gemaakt. Wat intussen ook geregeld is, is dat het nieuws over de Akaija over het eiland verspreid mag worden. Er zijn enkele bijeenkomsten geweest, te beginnen met de chiefs en de districtshoofden, en nu ook met andere mensen. Als we, meestal met Ruben, ergens lopen, worden er dus vragen gesteld, heimelijke blikken uitgewisseld, prijzende opmerkingen gemaakt, soms ook niet gereageerd, maar meestal is het uitwisselen van oogcontact voldoende om een lach te doen verschijnen.

Maar niet alles is mooi wat we tegenkomen. Het omgaan van de mensen met dieren hier valt ons soms zwaar. Niet dat wij in Nederland zo’n lichtend voorbeeld zijn met megastallen voor onderhand elk type ‘productie-eenheid’, zoals de dieren die ons hun leven geven dankbaar genoemd worden. Maar ook ik maakte me hierin schuldig aan iets dat me ’s nachts wakker hield. Ik liep vandaag langs het strand om snel even iets op te halen, terwijl Marianne en Ruben wachtten. Iets verderop hoorde ik ineens een hond heel hard janken en mijn richting uit komen, mij aankijkend voor hulp of op zijn minst een beetje aandacht. Er zaten wat donkere jongemannen op het strand en een van hen gooide een steen naar de hond. De vorige steen was kennelijk raak geweest waardoor de hond zo hard jankte. Ik hield in m’n hoofd dat ik niemand tegen het hoofd wilde stoten om niets in gevaar te brengen, maar eigenlijk was ik gewoon bang een mogelijke confrontatie aan te gaan, en zo verraadde ik de hond die mij om hulp kwam vragen en ik deed niets, haalde hem zelfs niet aan.
Daarover nadenkend valt het me nu zwaar naar mezelf te kijken. Een gemiste kans.

Uiteraard hebben we ook (wat) tijd voor onszelf gehad en 2 keer een mooie wandeling kunnen maken langs het strand. Wat we nu ook hebben meegemaakt is het cruiseschip. Eens in de zoveel dagen komt er een cruiseschip voor anker liggen in het rif. Lifeboats droppen dan honderden toeristen op Mystery Island (waardoor Aneityum daarvan gevrijwaard blijft), en de eilandbewoners zijn daarop voorbereid met allerlei stalletjes, opgesteld in de vorm van, alweer die boot!

We snappen nu het geklaag van de toeristen dat ons via internet voor onze reis ter ore was gekomen. Import-kitsch uit Indonesië!! Mooi om te zien, maar overal hetzelfde. Wat de toeristen willen is originele kunst van de eilanden. Nou, vergeet het maar als je uit Nieuw Zeeland of Australië komt: natuurlijke producten mogen die landen niet in. Geen organische producten (schelpen, bamboe, hout, etc etc), ofwel… alleen plastic en textiel. Dus wat vragen de toeristen steevast als ze iets zien: “Is this original?”

Teleurgesteld lopen ze daarom in single file langs de stalletjes en kopen bijna niets. Uiteraard moet je geen zaden, grond en planten Australië binnenbrengen, maar gebeeldhouwde houten voorwerpen en schelpen, dat kan toch wel?! Kook alles desnoods uit en lak het om eventuele bugs te pas af te snijden.

Wat wel goed loopt is de kanibalenpot. We kennen nu de mensen die die pot bedienen, en het zijn acteurs van de bovenste plank, zien er perfect uit ook. Zie foto… Joël, de oudere man op de foto, vertelde me dat zijn overgrootvader John Geddie, de eerste missionaris, heeft verwelkomd op Aneityum.

Een andere activiteit die goed loopt is het opmaken van rasta-haar van toeristen, massages, gezichtsopmaak en wat andere actieve dingen waar mensen geld voor willen geven. De Mystery Island Band speelt traditionele muziek en op mijn verzoek hebben ze voorzichtig een ingehouden versie Yumi Yumi Yumi gespeeld. Ik geloof dat ze dat wel een goed idee vonden, want nadien waren ze erover aan het overleggen. Bij deze muziek moet ik even iets rechtzetten. Er wordt o.a. gespeeld op een bamboe-instrument, een soort grote panfluit in horizontale positie, maar dan als slaginstrument. Dat instrument wordt elders nu aangeprezen en verkocht als zijnde afkomstig van een Futuna, een eiland ten noorden van Aneityum, maar Ruben verzekert mij dat het oorspronkelijk van Aneityum afkomstig is. Niet vergeten dus.

Leuk is dat wij ons nu geen toeristen voelden, maar door Ruben over Mystery Island rondgeleid worden als researchers. En in feite zijn we dat nu ook… we komen zelfs niet toe aan vakantie houden, maar zijn continu bezig om gedachten uit te wisselen, samen met Ruben dingen te regelen, ons voor te bereiden, of gewoon uit te rusten omdat het even nodig is in deze vochtige warmte. Maar we keken wel heel verlangend naar al die toeristen die in het turquiose blauwe water aan het zwemmen waren. We hadden zelfs onze badkleding niet bij ons… wheeehh :-((
Het Akaija-verhaal is dusdanig belangrijk voor Aneityum dat het voor vele mensen een geschenk uit de hemel is. Ruben sprak vandaag een pastor, een christelijke man dus, maar een die ook zeer begaan is met het originele Aneityum. Die man had een maand geleden een lokatie herontdekt in het binnenland waar heel vroeger iets belangrijks gebeurd is.
Enkele jaren voordat(!) Jezus geboren is, heeft volgens de overleveringen een vrouw op deze plek verteld dat Jezus zou worden geboren in Bethlehem, en gebruikte daarbij precies deze benamingen “Jezus” en “Bethlehem”. En ten tijde van de geboorte van Jezus is er 3 dagen een ster te zien geweest boven Aneityum, zelfs overdag. Toen heeft zij verteld dat Jezus nu geboren is. Het is niet zomaar een overlevering, maar een die altijd gekoesterd is, overgedragen van vader op zoon, en via de holy men levend gehouden. Daarom dus heeft het christelijk geloof met de komst van rvd. John Geddie zo’n voet aan de grond kunnen krijgen op Aneityum. En daarom ook heeft Aneintyum zo’n belangrijk positie binnen Vanuatu. It was foretold.

Het was zelfs niet eens de bedoeling dat John Geddie naar Aneityum (een van de kleinste eilanden van Vanuatu) zou komen: hij werd in 1848 door een storm van de originele route op weg naar New Caledonia afgeblazen. Zijn activiteiten waren zo succesvol, mede dus door de overleveringen, dat Aneityum een bolwerk werd van het christendom, en vanuit Aneityum werd de rest van Vanuatu gekerstend. Dat had gevolgen voor de bevolking van Aneityum, want er vertrokken zo’n 120 Aneityumese missionarissen naar de andere eilanden, die meestal niet meer terugkwamen.
Wat echter niet verwacht en ook niet geaccepteerd werd, was dat ‘de kerk’ de oude traditionele gebruiken en heilige plaatsen ging innemen en/of afdekken. Zelfs de traditionele songs werden aangepast naar christelijke teksten.
Aan de andere kant bestonden er ook tradities die nogal ‘bedenkelijk’ waren. Een ervan is de ‘human sacrifice’ of het mensenoffer, waarbij een vader z’n zoon opofferde om de ‘kracht’ terug te brengen in het eiland en om de vulkaangod gunstig te stemmen, vooral in tijden van rampspoed. De zoon werd oorspronkelijk namelijk in de vulkaan gegooid (van een vlakbij gelegen eilandje) en later gebeurde dat op een andere nogal gruwelijke wijze. Dat klinkt erg wreed en ik wil jullie vragen dit niet zomaar te veroordelen als ‘primitief’ of ‘achterlijk’. Het was niet zomaar iets, en er zit een heel verhaal aan vast dat ook wij na alle gesprekken met Ruben nog niet kunnen bevatten. Maar wat wij ons afvragen is of dit niet een ontspoorde traditie is die ooit wellicht begonnen is met een vrijwillige opoffering om de mensen te redden. En dat is wat Jezus ook gedaan heeft, zichzelf opofferen om Liefde terug te brengen op Aarde. Vanuit een ander perspectief zou je kunnen denken dat hij ‘vermoord’ is. Maar in spirituele zin gaf hij zijn leven… vrijwillig.
En omdat hij dat gedaan heeft is de traditionele ‘human sacrifice’ niet meer nodig: Jezus heeft dat al gedaan.

Wat er nu juist gebeurd is, dat bijna samenvalt met de komst van de Akaija, is de ontdekking van deze pastor: een heilige plek afgegrendeld door een plaat van de kerk. Vlak ervoor, gelukkig niet er bovenop, werd een kerk gebouwd waardoor de plek aan het zicht werd onttrokken, en mettertijd totaal verzwegen en overwoekerd, wachtend op het juiste moment om weer onthuld te worden. En dat moment was nu.
Deze man had door het verhaal van Ruben over de Akaija tranen in zijn ogen gekregen en tenslotte gezegd: “Eindelijk zijn mijn gebeden verhoord!”
En dat zegt een man van de kerk!!!
Wederom… we komen precies op het goede moment, zelfs volgens deze man. Er zijn kennelijk krachten in het werk die wij niet kunnen overzien, die ons leiden en het zo regelen dat alles precies klopt.
Evenzogoed is het een slopende tijd hier op Aneityum, het vraagt alles van ons, maar iets mooiers kun wij ons amper voorstellen.
En het antwoord op de vraag ‘is onze missie geslaagd?’ kun je wel raden.

We zullen proberen nog één verslag te uploaden voor we eind volgende week thuis zijn, maar we weten nu al dat we teveel achterop zijn geraakt door het gebrek aan electriciteit en internet om nu alles te vertellen, dus na afloop van de reis maken we alles in orde en sturen jullie dan bericht, en een mooie digitale ‘post’kaart.

Liefs en groetjes vanuit de Pacific.

<<<<<<<<<

Lees ook de andere verslagen van onze reis Akaija goes Gaia, naar Aneityum in de Stille Zuidzee

1 Voorbereidingen
2 Nieuw Zeeland in 3 dagen
3 Vanuatu: Eerste Indrukken
4 Het Belang van Aneityum
5 Digitale Postkaart uit Vanuatu
6 Aneityum – het vervolg
Akaija goes Gaia – 7