Deze pagina is er één van een serie verslagen van onze reis naar het eiland Aneityum (republiek Vanuatu in de Stille Oceaan), het 5e ankerpunt van een wereldomvattend energie-grid in de vorm van de Akaija. We willen het eiland en de mensen leren kennen en hopelijk een antwoord vinden op de vraag: waarom Aneityum? Of all places.
Klik op deze link voor de eerste pagina van deze serie.

eind april 2012

Hallo luitjes,

Hier dan ons eerste verslag vanuit Vanuatu, zonder foto’s helaas om dat het ons aan tijd ontbreekt om deze te herformatteren en te uploaden. En onze tijd is nu beperkt.

We begonnen deze dag met opstaan om 0400, want het vliegtuig zou om 0700 vertrekken. Geeuwend sta je dan klaar in de keuken van het backpackershotel, probeert iets achter je kiezen te krijgen, maar dat gaat allemaal niet van harte. Toch loopt alles op rolletjes, en ook vlotjes worden we afgeleverd op het vliegveld. Sta je daar, kijkend naar het departure-board… ???
Na een tijdje zoeken naar het vluchtnummer komt de onvermijdelijke vraag: “Wat was het vluchtnummer ook alweer?”
“Uhh… iets met VU053 of zo.”
“Dat staat er niet bij toch? Er staat trouwens helemaal geen vlucht bij naar Vanuatu om 0700 uur. Wel een om 0930.”
Marianne gaat de map met uitgeprinte vluchttickets bekijken. Daar staat het toch echt: VU053 om zeven uur!
Pfff… dat klopt dus (stel je voor!), maar het nare gevoel dat er iets niet klopt blijft. De infobalie is de volgende logische stap. Daar blijkt dat dat vluchtnummer een dag of wat geleden was omgeboekt van VU053 naar NZ788 om 0930….
Uhh… Oo!
De volgende opmerking kan dan niet lang op zich laten wachten: “Dan hadden we net zo goed om 0700 op kunnen staan.”
Maar goed, volgende keer moet je dus, of je nou een ticket hebt of niet, vlak voor de reis de vluchtschema’s opnieuw uitprinten. Soms worden vluchten uitbesteed en krijgen een nieuw nummer mee, en soms ook een nieuwe tijd.

Het vliegveld van Port Vila, Vanuatu, is klein: 1 start- en landingsbaan dat ook als taxibaan gebruikt wordt. Het is net lang genoeg voor ons redelijk grote en volle vliegtuig. Mogelijk zijn de enige echt grote vliegtuigen die hier landen afkomstig van Nieuw Zeeland en Australië. Verder zijn er wat kleinere vliegtuigen te zien op dit vliegveld, geparkeerd in het gras, formaat Cesna, en enkel exotische vliegdingen die qua formaat het midden houden tussen een Cesna en een mini-cityhopper maar met een hoge motor en een opmerkelijk gekke romp: watervliegtuigen! Ofwel… je krijgt het heerlijke gevoel aangekomen te zijn aan het eind van de westerse beschaving, net zoals Alaska dat heeft. Er gaan wat kleine vliegtuigjes naar de diverse eilanden en that’s it. Wees blij dat je überhaupt nog kan vliegen en niet met de boot hoeft.

Alfred Bani, de man die bij het ministerie werkt, heeft ons enorm geholpen bij het binnenbrengen van de vele Akaija’s, en de douane was zeer behulpzaam. Zijn aanwezigheid deed wonderen. We zullen wel wat moeten betalen, maar met zekerheid veel minder dan anders omdat de gift-Akaija’s vrijuit gingen. Bovendien lijkt het erop dat we een geweldige zet gedaan hebben op die manier: Bani is namelijk niet zomaar iemand: hij is echt een autoriteit hier, iedereen kent hem hier en respecteert hem. En dat wij geen slimmigheidjes uithalen is goed voor zowel zijn als ons imago. En… hij is werkelijk een hele sympatieke man.
Wat er precies rondgegaan is over de Akaija weten we niet, maar het lijkt erop alsof veel mensen er al van gehoord hebben. Iedereen kent iedereen hier tenslotte.
Opvallend leuk was het lopen door de gang naar de douane… daar stond zowaar een lokale band Vanuatu songs te spleen alsof het een lieve lust was. Wat een heerlijk swingend en zwoel ritme, en wat een welkom krijg je zo: Geweldig!
En ze hielden niet eens hun hand op, want als redelijk ervaren toeristen in binnen- en buitenland merk je dat niets voor niets gedaan wordt. Je bent eraan gewend, maar went het nooit: altijd draait alles om geld. Maar nee hoor… gewoon heerlijk de binnenkomende toeristen verwelkomen! Nou… op deze manier lukt het ze prima om ons blij te maken.

Ons onderkomen is een eenvoudig motelletje van Janelle en Jack Dihm: Budget Travellers Motel. Het zijn enorm hartelijke en vriendelijke mensen. Weer een aanrader! (Tenzij je jezelf tot de yuppies recent en alleen 4-sterren hotels met bedienden om je heen wenst te zien). Dit is eenvoudig, maar alles is aanwezig, en de gastvrijheid maakt dat je je helemaal welkom voelt.
Ze zijn erg begaan de Ni-Van, de oorspronkelijke bevolking van Vanuatu. We hoorden van Janelle dat heel veel blanken hier neerkijken op de Ni-Van. Niet dat ze openlijk gediscrimineerd worden, maar zonder woorden kan er uit de houding en gedragingen wel degelijk blijken dat ze als minderwaardig behandeld worden. Janelle is juist het tegenovergestelde en ziet de potenties van deze mensen, die in niets minder zijn dat de blanken. Om maar één ding te noemen: sommige van hen spreken maar liefst 4 talen vloeiend. Daar kunnen wij dus nog wat van leren!

We hebben een uitgebreid gesprek gehad met lady Di (zoals wij haar noemen :-), die hier werkt en die ons iets heel bijzonders vertelde toen we over de gemeenschappelijke taal in Vanuatu aan de praat raakten: het Bislama. Tenslotte zijn hier meer dialecten dan eilanden, en dan heb je nog de Engelsen en de Fransen, die het met elkaar niet eens waren en nog steeds niet eens schijnen te zijn. Hoe dan ook: in 1986 besloten de oorspronkelijke bewoners, de Ni-Van, dat het welletjes was. De allang gewenste soevereiniteit werd een feit, de New Hebrides werd de Republiek Vanuatu en de mensen kozen hun eigen volkslied: Yumi Yumi Yumi.

Yumi is een woord uit het Bislama, het pidgin-achtige taaltje dat vooral uit verbasterde Engelse woorden is opgebouwd. In dit geval afgeleid van You en Me, ofwel Jij en Ik, en het betekent WIJ !
Lady Di zei dat YUMI voluit gespeld kan worden in het engels als WHY YOU AM I ( Y U M I ), ofwel Waarom Jij Ik Ben.

En dan komen wij met de Akaija-Iloa: Wij zijn Eén – Ik Ben.
Kun je je voorstellen dat we kippenvel kregen toen we dit hoorden? En we waren amper een uur binnen…
Het hele lied gaat over Wij zijn de mensen van Vanuatu, Wij zijn broeders en zusters. Wij zijn gelukkig. Now we shall be One People.

Hier zijn de lyrics (nog niet vertaald in het NL)
We We We are happy to proclaim
We are the People of Vanuatu!
God has given us this land
This gives us great cause for rejoicing
We are strong, we are free in this land
We are all brothers.
We are happy to proclaim We are the People of Vanuatu!
We have many traditions
And we are finding new ways.
Now we shall be one People
We shall be united for ever.
We are happy to proclaim
We are the People of Vanuatu!
We know there is much work to be done
On all our islands.
May God, our Father, help us!
We are happy to proclaim
We are the People of Vanuatu!

Hieronder zie je een videoclip die we opgenomen hebben op Aneityum, enkele dagen later. We troffen de Mystery Island Beach Boys aan op Mystery Island, vlak voor de kust van Aneityum en vroegen hen hun versie te spelen van Yumi Yumi Yumi. Veel plezier!

We wensen hen van harte toe dat op de komende Olympische Spelen een van hun atleten een gouden medaille gaat winnen, zodat dit lied de wereld overgaat. En anders helpen wij wel een handje ☺

Alfred Bani (we mogen zijn naam voluit noemen) heeft ons zomaar heel Port Vila laten zien, te voet, en later met een auto. Hij leest ook deze updates en hij vermaakte zich al met de gedachte dat we zouden opschrijven wat hij voor ons bedacht had, de eerste uren in Vanuatu: samen met hem een uur lopen door de stad, moe en bezweet van de reis. Wat een gastheer. (What a host) ☺
Nou, maak je geen zorgen. Hij bood ons precies waar we al helemaal niet op gerekend hadden: een grote hulp, een rondleiding, een geweldige middag en een vriendschap voor het leven! Vanuatu heeft op ons nu al een onuitwisbare positieve indruk op ons gemaakt.

Een andere eerste indruk van Vanuatu is deze…
We hebben India meegemaakt, ik ook Indonesië… en zijn gewend aan kapotte straten, warm vochtig weer, snelle zonsondergangen en donkere enge straten. In India en Indonesië wil iedereen iets van je, en voel je je als toerist niet op je gemak. Hier zie je zo op het oog allemaal hangjongeren op straat, zittend en staand op auto’s, in achtertuinen, zonder haast ogenschijnlijk zonder doel. Maar schijn bedriegt. Iedereen slentert hier, doet rustig aan, maakt zich niet druk, past zich aan aan de omstandigheden, let niet echt op de klok en heeft altijd tijd voor een praatje tussendoor, en het meest opvallend van alles: men begroet zo’n beetje iedereen, en altijd is er een glimlach op het gezicht! En niemand wil iets van je: geen gebedel, geen gehandel, geen argwanende blikken… alleen vriendelijk zijn naar elkaar! En dus voelden wij ons, ook zojuist in het pikkedonker op verlaten straatjes op weg naar de plaatselijke chinees, helemaal veilig.
We geloven het echt en Wikepedia heeft gelijk… voor de tweede keer uitgeroepen: in Vanuatu wonen de gelukkigste mensen op Aarde.
En waar is dat dan? Ja… ergens in de Stille Oceaan… een groepje eilanden waar bijna niemand ooit van gehoord heeft: Vanuatu?
Eigenlijk is met deze ontdekking onze missie nu al geslaagd en kunnen we terug naar huis ☺.

Ik zou nog veel meer willen schrijven, maar moet stoppen nu. Het is laat, het onweert buiten, we zijn moe, en ik moet ook nog zien dat ik alles dat ik nu schrijf zie te vertalen in het Engels. Later thuis wordt het verslag wel wat uitgebreider en zorgvuldiger van opzet.

O, voor we morgenochtend, alweer om 0500 opstaan en naar Aneityum vertrekken waar geen internet is…. we hebben vanavond alvast met een deel van Alfred’s familie gesproken, zelfs een powerpoint presentatie van de Akaija gegeven… en hun reacties waren op ons ongeoefende oog bezien terughoudend. Maar eigenlijk juist heel enthousiast… ofwel… we wisten niet precies wat we ervan moesten denken. Maar ondertussen werd erover gesproken… er werden telefoontjes afgehandeld en we krijgen nu een ander onderkomen…. hadden ze eventjes geregeld. We komen nu in het gasthuis van het schoolgebouw terecht, waar elektriciteit en een normale douche te vinden zijn. En ze maakten ons duidelijk dat er ‘iets’ is op Aneityum, maar wat… dat wilden ze ons niet zeggen. We moeten het zelf maar ontdekken, anders zou het onze ‘eerste indruk’ bederven. Alles gebeurt met een doel, maakten ze ons duidelijk, en wat er nu gebeurt is heel duidelijk met een doel. En wat het ook is… er is veel meer aan de hand dan we weten.
Zoveel bijzondere mensen, zoveel bijzondere contacten, allemaal zeer bijzondere gesprekken… we kunnen het amper verwerken, begrijpen bij lange na niet wat precies, maar er is iets in gang gezet waar we stil van zijn….

Wordt vervolgd.

Tot over een paar weken.

Hugs en liefs en… waitsmall (betekent ‘even wachten’, in het Bislama). Dat wordt in onze ogen dan wellicht waitmedium of waitixel, maar je snapt het wel. Tot spoedig dus ☺

Wim & Marianne

Lees ook de andere verslagen van onze reis Akaija goes Gaia, naar Aneityum in de Stille Zuidzee

1 Voorbereidingen
2 Nieuw Zeeland in 3 dagen
3 Vanuatu: Eerste Indrukken
4 Het Belang van Aneityum
5 Digitale Postkaart uit Vanuatu
6 Expeditie Rubenson
7 Mount Doom en de Blue Mountains